Lang geleden dat ik van me heb laten horen. Een stuk bewust omdat er vele dingen op een rijtje moesten gezet worden.

Vorige week woensdag heb ik beslist om te stoppen met mijn functie voor het zorgprogramma. De functie vroeg te veel energie van me. Het constante gevecht voor de functie, de confrontatie met een stuk onverwerkt verdriet, de scheiding en zoveel dingen die erbij kwamen…. deze verpleegster was op. Een zware beslissing waar ik al maanden mee rond liep. Maar blijkbaar had ik mijn tijd nodig om het te beseffen dat dit geen leven voor mij was. Ik mis het zorgen voor mijn kinderen, ik mis het verzorgende waarvoor ik gestudeerd heb. Dus na de zoveelste vergadering nam ik mijn besluit. "Ik stop ermee, het gaat niet meer voor mij" heb ik tegen mijn leidinggevenden gezegd. Eens het eruit was kwam de paniek. Wat doe ik nu, ik moet werk hebben in dagdiensten en nu zeg ik stop. Maar onderstussen valt er zoveel van mijn schouders…. geen werkdruk meer, geen stress meer voor een dienst waar ik maar mijn draai niet in vindt. Terug naar gewoon de verpleegkundige zijn…. En dan begint de zoektocht naar werk. Werk in dagdiensten als verpleegkundige is de hel. Verdorie , wat heb ik mezelf aangedaan! Verdorie, het is Bram zijn fout, door hem zit ik in de miserie met werk.

Deze week 2 gesprekken achter de rug in de thuisverpleging en zit te wachten op een telefoon. Solidaliteit voor gezin is zeer flexibel in werkuren en hopelijk aanvaarden ze mijn voorstel. Het wit-geel kruis zal niets worden. Al mag ik daar direct beginnen, de weekends zijn er te veel aan. In het ziekenhuis is er geen enkel job voor mij…. dus wachten wachten en nog eens wachten. Sta als 3de op de lijst voor dagdiensten, maar dit kan maanden tot jaren duren. Elke dag alles afzoeken van mogelijkheden als verpleegkundige. Had ik maar mijn bachlor gedaan, dan had ik meer mogelijkheden.

Vandaag wel het goede nieuws gehoord (een mens moet toch zelf alles uitzoeken) dat ik in het Uz kan blijven tijdens mijn proefperiode ergens anders. Dus dat wil zeggen dat ik na een proefperiode ergens anders, direct na die proefperiode direct terug in het Uz kan beginnen en ik mijn job daar niet kwijt ben. Alleen dat ik die dagdiensten nodig heb! Voorlopig weet ik nog wat te doen voor het zorgprogramma maar moet zo snel mogelijk iets anders vinden…..

Ondertussen tellen we af naar de operatie van Victor woensdag. Dan zal hij buisjes krijgen en zijn poliepen worden verwijderd. En aftellen is het echt. Victor moet dagelijks pijnstillers nemen voor zijn oren. Sinds gisteren komt er vocht uit zijn ene oor dus, dagelijks ben ik zo blij dat die woensdag dichter en dichter bij komt. Sinds na de vakantie wil hij niet meer naar school gaan. Ofwel geeft hij een opmerking ofwel is het huilend om 8 uur als hij niet naar de opvang moet gaan. Eens in de klas is het blijkbaar geen probleem maar toch , deze mama maakt zich zorgen of is hij te veel verwend geweest tijdens de vakantie?

Gust die doet het verder heel goed. Slaapt terug zijn nachten door, eet voor 2 en wil altijd samen spelen met zijn grote broer. Kraait van geluk als hij me ziet als ik toekom in de opvang en legt dan zijn hoofdje op mijn schouder. Maar boterhammen , jakkie zie je hem denken, dat moet ik niet in mijn mond hebben! 

En zo gaat het leven hier druk verder! Maar deze mama heeft al beslist dat ze als ze kan 80% gaat werken. In 2010 is het jaar dat ik meer aan mezelf moet denken! (maar dan ben ik er ook meer voor mijn jongens, want ik mis hen)

Maandagavond en het is heel stil in huis. Kindjes om 19 uur in bed gestopt, Bart is terug met de hond naar Antwerpen. Ik loop wat verloren maar kan er op een manier wel van genieten. Kruip misschien zelfs heel vroeg in bed.

Heb intens genoten van twee weken vakantie. Mijn kleine mannen zien genieten van het thuis zijn. Elke ochtend op ons gemakje. Opgeladen met zoenen en knuffels van mijn jongens. Gust er elke dag zien op vooruitgaan. Hij kan nu alleen zitten en speelt nu ook mee met zijn broer. Zalig om ze samen bezig te zien. Victor weet dat Gust geen kleine auto’s mag hebben en zorgt zo voor zijn kleine broer. Deze week zat hij zelf voor te lezen, gezellig naast elkaar. Maar kleine broer mocht wel niet aan zijn boek komen!

Ben blij met deze momenten. Soms hele kleine maar zo belangrijk voor mij. Ze hebben me door die feestdagen, waar ik echt geen zin in had geholpen. En zo zijn er tranen geweest van verdriet maar ook van geluk.

Op 1 januari hebben Victor en ik samen zijn nieuwjaarbrief gelezen. En ja, deze mama had het zeer moeilijk. De dag ervoor was ik Victor aan het vertellen over de maan en de sterren. Ik had  hem verteld dat hij een broertje Arthur heeft dat een ster is en schitterd naast de maan. Toen we het doosje open deden van Victor nieuwjaarsbrief kwamen er allemaal sterren uit! Had het niet verwacht.

Mijn kleine Gust, mijn kleine man, mijn 3de grote schat! Gust is en blijft dat heerlijk rustig ventje. Slaapt meer dan het klokje rond en door (als het stil blijft in huis van 19 -8 uur en dan om ongeveer 10-11.30 en 13-15), je hoort hem niet (buiten als hij wat ziekjes is) Houdt wel zijn mama constant in het oog en moet me altijd zien, anders is het niet gepast! Hij kan zo zalig zijn hoofdje op mijn schouder leggen, ZALIG!!!!

Gust doet op zijn gemakje verder en geniet van het leven. Hij geniet van elk moment voor twee! Kruipen en toestanden doet hij nog niet maar volgt de wereld van op zijn buikje. Kijkend naar wat broer doet en wil zo graag met grote broer meespelen. Babyspeelgoed, das niets voor mij denkt hij maar die auto’s, die rijdende trein daar wilt hij ook mee meespelen.

Gust is dan ook een kindje dat graag ook eens met rust gelaten wordt, gewoon op zijn eentje bezig zijn. Hierdoor zit je soms wel in conflict met Victor die hem dan geen seconde kan gerust laten. Maar gelukkig zijn er vele momenten dat ze het zalig hebben en ze schateren van het lachen. Denk dat ik nog wat ga meemaken met die twee samen!

Mama die is zo verliefd op Gust zijn grote bruine ogen (doet me altijd wat aan Jochen denken). Kan er zo in wegdromen. Als hij die ogen houdt ….. zullen er vele hartjes veroverd worden.

Mijn kleine Gust, mijn grote Victor en mijn kleine ster Arthur*, mijn 3 stoere jongens waar ik zo fier op ben… mijn redders die mij door dit helse jaar geholpen hebben. Mijn 3 nummers 1 in mijn leven!  Zonder hen zou het me niet gelukt zijn om te staan waar ik nu sta en hopelijk beseffen ze dat ik hen nog steeds elke dag nodig heb.

Victor veranderd heel snel. Hij praat meer en meer, zijn mond staat bijna niet stil. Hij kan zo grappig zijn in zijn verhaal omdat hij veel mimiek gebruikt en het serieus meent.

Zo had onze poes door de sneeuw denk ik elke ochtend in een hoekje van het huis geplast. Ik was wat boos op de poes dat ze dat niet mocht doen. Dus elke ochtend ging ik controleren of dat plasje er terug lag. Op een ochtend had ze ook overgeven en lag er een plasje. Dus ik toch wel wat boos op de poes. En Victor was nogal onder de indruk. Regelmatig begint hij erover "mama boos op poes, mag niet (wijst dan met zijn wijsvinger van neen en kijkt boos) poes moet pipi en kaka doen in het toilet, niet op de grond!!! Mama boos en Victor ook en Bart ook ???? " Als ik dan vraag is broer ook boos is het "ja", als ik dan vraag en Mirko (de hond) zegt hij leuk "neen, die is niet boos".

Vorige week was ik om Bart zijn kado gereden met een vriendin en de kindjes. Natuurlijk mij op een helling vast gereden en hebben ze met 3 aan mijn auto moeten duwen om hem naar boven te krijgen. De kindjes zaten bij mij in de auto en er was geen paniek, we werden wat heen en weer geschud maar Victor is blijkbaar onder de indruk ervan. Dus regelmatig het verhaal van mijn auto. Dat hij daar moet staan en dat mama aan het stuur zit, het is nog een raar verhaal en moet hem soms gerust stellen.

Fantasie krijgt hij ook! Victor is nogal bezig met pipi en kaka. Zo zaten we in de auto en zei hij tegen Gust "jij bent pipi en ik ben kaka" Wat erop volgde konden we niet verstaan. Met zijn speelgoed begint hij nu ook verhalen te vertellen.

Victor is een ventje geworden dat heel lief kan zijn en zo voorbeeldig maar hij kan ongelooflijke kuren hebben en gaat heel ver in zijn testen. Hij heeft energie voor 10 kleuters, dus van het moment dat hij mag gaan hij de atletiek in zodat hij daar zijn energie uit kan leven. Hij ziet zijn broertje doodgraag en kan hem soms geen seconde gerust laten met alle gevolgen. Een huilende Gust en een wilde Victor.  Ondertussen kan Victor zichzelf al aankleden, juist nog wat hulp voor zijn bovenste kledingstukken.

Victor is een rasechte kleuter en het is mega leuk!!!!! (wel vermoeiend voor de mama soms, leve school)

Ondertussen is de eerste week van de kerstvakantie al een verleden. Een zalige druk weekje. Sneeuwmannen gemaakt en een iglo dat Victor direct afgebroken heeft. Een mega grote zoektocht naar een slee die we nooit gevonden hebben

De eerste dagen waren voor mijn kleine Gust minder leuk. Drie dagen koorts gehad met zelfs hoge pieken. Zag niet direct een aanleiding voor t of een verkoudheid dus dacht ik tandjes? Maar omdat Gust donderdag avond nog koorts had toch maar naar de huisdokter gebeld. Die zag een beetje vocht zitten in zijn oortje . Hij zag niet direct een aanleiding dat hij iets ergs zou hebben, eens thuis rara wie is er terug de oude Gust!!!! Terug vrolijk na drie dagen en slaapt een stuk minder. Gisteren kwam het uit. Gust had onderhuidse uitslag op dus hij heeft 3 dagenkoorts doorgemaakt.

Dus de eerste drie dagen was effe zweten. Een huilende hangerige en "ik wil mijn mama" periode voor Gust en een overactieve Victor die denkt "hehe al die aandacht dat mijn broer wilt, ik wil die ook!" Manu en Maxim zijn komen spelen wat Victor heel veel deugt heeft gedaan.

Kerstavond was dan weer een rustige avond met mijn nieuw gezinnetje. Victor had een paraplu gekregen waar hij dolgelukkig mee was. Zo zie je maar dat hij veel gelukkiger is met een klein simpel kado dan overladen worden met een massa en niet weet wat hij eerst moet mee spelen. Gust die heeft een hippe toiletzak gekregen zodat hij ook kan gaan logeren.

Kerst was terug effe druk voor mij. Naar mijn ouders gaan en daar de voetjes onder tafel steken, Gust achterlaten dat de nodige tranen naar boven bracht in de auto. Ik heb het moeilijk om dat kleine ventje los te laten. De opvang lukt maar hem laten logeren bij iemand anders dat vraag ongelooflijk veel energie van mij. Ben telkens volledig mijn kluts kwijt.

Maar ik had een mooie reden om Gust eens te laten logeren. Gisteren was het Victor-tijd! Samen met vriend zijn we naar Nederland gereden om te gaan zwemmen. En zalig vond hij het. Hij wist het perfect wat we gingen doen. Deed zelf zijn kleren uit om zijn zwembroek aan te doen dat in de zak zat die hij van de politie gekregen heeft. Maakte totaal geen probleem van alles en gaf mooi een handje aan mij en Bart. Eerst wat onwennig met water (Victor was nog nooit naar een zwembad geweest) maar omdat het lekker warm was ging hij er makkelijk in. Na het peuterbad (zalig warm voor de mama ook) ontdekt te hebben zijn we naar het grotere geweest. Moet zeggen dat ik verschoot hoe snel hij weg was. Bleef mooi in de buurt van mij of Bart en met zijn zwembandjes aan weg was hij. Hij is zelfs samen met Bart in zo’n glijbaan geweest. Toen we naar huis gingen na met ons drie een warm bubbelbadje genomen te hebben wou hij blijven! Met een trillende lip van de kou vond hij het nog geen tijd om weg te gaan. Maar ging toch vlot mee. Geen opstandigheid of koppigheid. Maar een flinke Victor onder de douche.

Eens in de auto hebben we wel een huilconcertje mogen meemaken omdat hij doodmoe was en zijn tuut wou die ik niet meehad. Mijn grootste opgave van 2010 is Victor die tuut afleren en dit wil ik tegen Pasen bereikt hebben. Dus ik zal mogen zweten.

Morgen onze laatste week thuis. Morgenvroeg is Victor terug thuis van zijn papa en gaan we bij een vriendin van mij gaan spelen. Woensdag gaan we naar oma en papy, donderdag zal hij mogen meekoken met Bart, vrijdag is het familiedag en zaterdag misschien naar de indoorspeeltuin. Misschien ergens nog een filmdagje inplannen en met Victor naar Kabouter Plop gaan kijken. Vandaag is het mama-tijd en deze avond Gust-tijd!

Gust kan zich ongelooflijk uren alleen bezighouden. Op zijn gemakje in het park. Rolt van de ene kant naar de andere kant van het park. Met voeten omhoog tegen de rand of komt er uit piepen. Alles blijft in de mondje gaan. Meer en meer zet hij zichzelf nu recht als hij in zijn relax zit. En ligt hij op de grond op zijn buik dan ligt hij na een tijdje ergens anders.

En zo gaat Gust verder naar zijn 9de maand. Slaapt ongeloofelijk goed van 19 uur tot 8 uur als het stil in huis is. Dus al grote broer niet thuis is, is het pure luxe dat ik heb!

Ik weet dat er hier mensen meelezen die dezelfde beslissing hebben moeten maken:

Contactgroep zwangerschapsafbreking na prenataal onderzoek.

www.cozapo.org

De kerstboom staat er, mooi versierd met lichtjes en kerstballen. Samen met Victor heb ik hem opgezet. Hij is wel mooi ondanks dat ik mijn best niet gedaan heb. Verschoot zelfs dat Bram er een compliment op gaf. Een compliment, wat moet ik daarmee doen. Nu geeft hij telkens een compliment als hij me ziet. Vraag telkens hoe het met me gaat en hoe het op het werk is. Vermijd bewust een antwoord. Alsof hij er wakker zal van liggen dat ik doodop ben, dat ik onlangs een hele dag zat te huilen op mijn werk. Dat de dagen dat Victor lang bij hem is ik bijna niet functioneer en me niet meer kan concentreren op mijn werk . Dat ik verdriet heb al Victor naar hem is en het nu al verschrikkelijk moeilijk heb dat Gust ook zal moeten gaan op een dag. Dan neemt hij Gust even op om hem wat zoenen te geven en is weer weg. Vijf minuten binnen geweest, waarvan 3 minuten Gust gezien.

Kaarsen staan te fonkelen, overal waar je komt is er die kerstsfeer. En ik moet zeggen, ik heb er geen zin in. Heb mijn kado’s gekocht, heb de kerstboom gezet, zal de kerstdagen doorbrengen maar als het aan mij ligt hoeft het allemaal niet. Geen leugens in mijn huis op oudejaar, geen mensen die niets anders konden dan liegen. Gewoon een gezellige en rustige avond met veel liefde. (als het aan mij lag zelfs vroeg in bed)

Voor mij mag het jaar 2010 heel snel beginnen. Een jaar met een positieve noot.

Arthur * wordt 2 jaar, Gust 1 jaartje en Victor al 4 jaar! Mijn jongens zullen zoveel leren dit jaar en kijk er zo naar uit. Heb een schat van een vriend die heel veel voor ons betekend, wie zien wel waar die weg naartoe gaat. Hopelijk alleen maar in positieve richting.

Hoop dat er een band blijft tussen grootouders, heb er een familie bijgekregen door vriend. Er staan een leuke week in de Provence gepland. Wie weet start het verpleegkundig spreekuur op mijn werk en alle andere projecten waar ik kan aan werken. Hoop verder een bijdrage te kunnen leveren voor het zorgpad rond zwangerschapsafbreking (waar ik heel veel energie uithaal om mijn verhaal plaats te kunnen geven, in de hoop dat de toekomst beter wordt voor andere ouders) Ikzelf word 30! ……

Mijn doel voor 2010 is tijd voor mezelf nemen en genieten van al mijn mannen hier in huis.

Zondagavond en ik krijg telefoon van Femke. Victor blijft maar huilen en ze krijgen hem niet rustig. Hij grijpt telkens naar zijn oor en het doet pijn. Dus stuur ik hen naar de arts van wacht. Het shoppen is plots niet meer ontspannend en loop op de toppen van mijn tenen met mijn gsm in mijn handen. Voel me zo schulidg dat ik in Wijnegem zit en niet in de buurt van Victor. Plots voel je je hulpeloos als moeder en kan je er niet zijn voor je kind. Vriend probeert me gerust te stellen. Een goed half uur later krijg ik te  horen dat Victor vocht in zijn oren heeft maar net nog geen ooronsteking en moet gewoon pijnstillers nemen. Hij is terug rustig en slaapt die nacht goed.

Maandag bel ik op mijn werk toch een naar onze kinderarts en maar ik het Uz een afspraak bij oorarts. Wonderwel mag ik de dag nadien al gaan. Victor zal op 20 januari diabolo’s krijgen en zijn neuspoliepen moeten eruit. Hierdoor zullen de terugkomende ooronstekingen wegblijven, zal hij beter horen (misschien beter luisteren naar zijn mama) maar zou het ook moeten beteren dat Victor minder speeksel heeft. 

Vandaag, Victor plast vele kleine beetjes en af en toe terug wat in zijn broekje. Naar arts en hij heeft een urineweginfectie. Gevolg antibiotica.

En zo eindigt hij 2009 met een infectie en zal hij met een ingreep 2010 starten.

Ondertussen zijn we terug een week verder. Dagen razen voorbij in een sneltempo. Kerstboom moet dringend gezet worden maar eerlijk, pffff heb er geen zin in. Misschien krijg ik hem morgen van de zolder anders zal het voor volgende vrijdag zijn.

Vrijdagavond is het en de rust vindt zijn weg hier in huis. Twee slapende kinderen die hopelijk deze nacht doorslapen. Afgelopen nacht heb ik bijna niets geslapen. Twee uur lang in en uit bed om het kwartier ongeveer voor Victor die huilde al slapend, had dan overal pijn. Groeipijnen ‘s nachts!Uiteindelijk is het me gelukt op een suppo op te steken want siroop is de hel voor hem. Dan sliep hij toch wat langer en sta op om 1 uur, 2 uur en 3 uur was de laatste keer dat hij huilde. Zelf ben ik doodop en mijn geduld stond op een zeer laag pitje. Om iets voor 6 ging de wekker af. Twijfelend of ik niet een half uur later zou gaan werken en verder slapen. Maar de ogen waren open en ben er dan toch maar uitgesukkeld.

Twee neusjes spoelen, twee kleintjes die kwaad zijn op dat moment, snot vliegt overal. Kan hen geen ongelijk geven want die spoelingen zijn ongeloofelijk slecht van smaak. Maar het moet nu eenmaal of we zitten met oorontstekingen en zieke kindjes.

Om 7 uur hebben we eindelijk onze eerste ochtend deze week dat vlot verliep. Geen woede/huil momenten omdat het Victor niet aanstaat om schoenen aan te doen of de keuze van jas, geen kwade momenten dat hij beslist om toch verder te spelen met zijn auto’s of omdat ik niet snel genoeg ben met melk en boterham met choco.

Op het werk is het rustig, geen gevecht voor een pc of een plekje op het zorgprogramma. Heb terug mijn rust gevonden. Om 16u30 sluit ik alles af.  Een half uurtje vroeger naar huis omdat ik geen middagpauze heb genomen. Vroeg in de opvang van Gust en vroeg op school. Geen stress, geen huilende kindjes.

Morgen even naar de winterhappening op school samen met kindjes en vriend. Victor die gaat daarna naar zijn papa.De mama en Gust die gaan samen met vriend naar Wilrijk. Zondag zal heel rustig worden om dan maandag na een vroegdienst terug een mega grote knuffel te geven aan Victor om 15u30.

Nog 4 werkdagen en een verdiende rustige vakantie komt eraan.